5 november 2008 was de dag dat we (met z'n allen) naar Amerika vertrokken. Het idee was een paar maanden eerder ontstaan toen Linda en ik besloten lekker in november weg te gaan.
Dat het Amerika ging worden, dat was als snel duidelijk, maar waar....?

Las Vegas leek ons een leuke optie. Hoewel we niet echte gokkers zijn, vonden we dat het een stad is die je eens in je leven gezien moet hebben.
Toen we mijn ouders (Reinier en Ferial) vertelden dat we naar Las Vegas zouden gaan, was al snel het plan geboren om een deel van de reis met z'n vieren op te trekken. Rein en Feer wilde graag familie en vrienden in L.A. bezoeken én wilden Vegas nog wel een keer zien.
Al snel waren Linda en ik erachter dat twee weken Las Vegas misschien wel een beetje "too much" zou zijn. Op zoek naar iets leuks om "tussendoor" te doen, kwamen we al snel op San Francisco uit. Dat wilden we alle vier wel zien, dus dat gedeelte van deze epische reis zouden we samen doen.

Het reisplan is als volgt: eerste dag naar Las Vegas, één dagje uitrusten in Vegas en op dag drie 2 auto's huren om in twee dagen naar San Francisco te rijden. Ondertussen gaan we via Death Valley en Yosemite Park. Dan twee dagen in San Francisco om Alcatraz en de Golden Gate te bezoeken en vervolgens splitsen daar onze wegen. Rein en Feer vertrekken dan naar L.A. en wij rijden in twee dagen terug naar Vegas via Barstow, een stukje Route 66, Edwards Airforce base en de Hoover Dam. Even lekker de toerist uithangen dus....

Hieronder volgt dan de actuele stand van zaken (schrijvend van achter mijn bureautje op de hotelkamer in Vegas).

5/6 november 2008

Als het viertal zonder al te veel problemen en op tijd in het vliegtuig zitten, vertrekt ons vliegtuig naar de startbaan. Eenmaal daar aangekomen, blijkt er iets niet te kloppen met de telling van het aantal passagiers.
Dus... terug naar gate en vijf keer opnieuw tellen.

Halverwege...

Genoeg ruimte in de 777 van United.

Prinsesje in dromenland.

Tinus Pretletter heeft er zin an!

Zelfs Ferial begint lol in het vliegen te krijgen.

Met een vertraging van bijna twee uur, begint onze vlucht naar Washington. Daar zouden we twee uur de tijd hebben om over te stappen op het vliegtuig naar Vegas.
Maar... je raadt het al.... de twee uur die we stil stonden op Schiphol werden niet meer goed gemaakt en dus misten we ons vliegtuig naar Vegas.
Na een beetje paniek schoppen, kregen we een hotel voor een nacht, een overnight kit (want natuurlijk waren onze koffers wél al naar Vegas) en een shuttle rit naar, waarvan ik eerlijk toe moet geven, een bijzonder mooi hotel.

De volgende ochtend, half negen vertrok het vliegtuig naar Vegas. Na vier en een half uur opgepropt in een Airbusje, waren we dan eindelijk in Vegas.

 

Las Vegas, de eerste indruk:

Het is moeilijk om niet onder de indruk te zijn van Las Vegas. Het ligt verlaten, ergens midden in de woestijn. Het is moeilijk te omschrijven, maar "bruisend" is toch wel de beste omschrijving. Overal gebeurt wel wat. Ik heb best wel wat steden in Amerika gezien en het best kan ik het nog vergelijken met New York.

Goed, dag twee.
Onze eerste, echte dag in Las Vegas. Op het vliegveld hadden we met Rein en Feer afgesproken om deze dag als een rustdag te gebruiken. De volgende dag zouden we namelijk alweer met de auto richting San Francisco gaan.
Dus gingen Linda en ik, gewapend met een hoop bagage richting het MGM Grand hotel. Ik kan verklappen, dat "Grand" is geen woord aan gelogen!

Aangekomen bij een monsterlijk groot hotel, enigszins bedust van "the sheer size of it all", konden we inchecken.
Omdat we best een lange reis hadden gemaakt, hebben we maar "ja" gezegd om onze standaard kamer te upgraden naar een luxe suite. En daar hebben we geen moment spijt van (zeiden ze vanuit de jacuzzi).

Snel naar de kamer, spulletjes neerleggen en even onderuit zitten. Dat onderuit zitten heeft niet lang geduurd, want van de blik vanuit onze hotelkamer werden we zó nieuwsgierig, dat we meteen maar een tripje door het casino/hotel zijn gaan maken.

 

's Middag konden we het toch niet laten om even de Strip op te gaan, hoewel we onszelf beloofd hadden om even lekker te relaxen op de eerste dag. De aantrekkingskracht is gewoon zó groot, je moet wel!

De eerste stop was de connectiebrug tussen het MGM en Hotel New York New York. Mens, wat is dat machtig! Alles tot in de puntjes na gebouwd. The Empire State Building, het vrijheidsbeeld, alles tot in de puntjes.

Op de kruising bij het Tropicana hotel maar even gestopt om een paar fotootjes te schieten. Natuurlijk was ondergetekende zo slim om de zoomlens op de camera te laten zitten en de normale lens op de kamer te laten, dus de échte mooie plaatjes houden jullie even van ons tegoed.

Bekaf... en volledig voldaan na een stevige hap sushi in het restaurant beneden, gevolgd door een lekker cappucino van Starbucks vielen wij in slaap, volledig nagenietend van alle indrukken die Vegas ondertussen al had achter gelaten.

Tot natuurlijk het noodlot toe sloeg.....

De eerste dagen compleet géén last gehad van een jetlag, maar nu lag de schrijver van dit verhaal om drie uur 's nachts naar het plafond te staren. Niet meer in slaap te krijgen!
Na een half uurtje liggen woelen en een beetje t.v. kijken om vervolgens te constateren dat zelfs met 99 kanalen er niks op t.v. kan zijn, besloot ik er maar uit te gaan.

Voor de lezer van dit verhaal wellicht wél leuk, want dat is de reden dat ik dit reisverslag ben begonnen.

Ondertussen is het half acht, Linda is er ook net uit en schuifelt richting Starbucks voor haar dagelijkse portie cafeïne. Over anderhalf uur onze huurauto ophalen voor ons tripje naar San Francisco. Even kijken of Rein en Feer de eerste dag ook hebben overleefd!

Overigens....

Zo ziet Vegas er om half vijf 's ochtends uit...

 

Vrijdag, 7 november
The story continues...

Deze dag stond in het teken van onze "epische" reis naar San Francisco. Per auto (eigenlijk per twee auto's, want mijn ouders hebben hun eigen. Maar daarover later meer) naar SF zou in twee dagen zonder al te veel moeite moeten kunnen.
Maar natuurlijk hadden we even geen rekening gehouden met het feit dat het een beetje tegen zou zitten.

Probleem 1: mijn ouders moesten ergens anders hun huurauto ophalen, dus terwijl wij stonden te wachten, waren zij half Vegas aan het doorrijden. Gelukkig voor hun kwam het snel weer goed, dus het oponthoud was een uurtje.
Probleem 2: we reden al na 10 minuten verkeerd. Dat wil zeggen, ik zag de afslag te laat, en mijn vader kon niet meer afslaan.

Maar dat mocht de pret niet drukken! De eerste stop is Death Valley en dat is een paar uur rijden van Las Vegas.

Na een half uurtje rijden waren we eindelijk Vegas uit. Vreemd, op het ene moment rij je in een mega drukke stad en een paar minuten later rij je in de woestijn.
100 kilometer kaarsrechte weg, zonder dat je een hond tegen komt.

Langzaam verandert het landschap in bergachtig terrein.

Uitgestrekte stukken land met helemaal niks, maar toch iemand die de moeite heeft genomen om er een hek met prikkeldraad neer te zetten. Kan iemand me dit uitleggen?

Iedere keer als ik dit zie, moet ik denken aan het nummer van de Golden Earring "Another 45 miles to go".

Nog meer niks...

En natuurlijk nog een stukje leeg wegdek, want dat kennen we in Nederland natuurlijk niet. ;-)

En mijn ouders natuurlijk netjes achter ons aan. ;-)

 

En dan komt het opeens... je hebt letterlijk honderden mijlen gereden zonder een kip tegen te komen en opeens zie je daar een "dorpje". Vervolgens valt je bek open van verbazing, wat maak een mentaal plaatje in je hoofd van een "hillbilly-dorpje" inclusief trailerpark en TADAAAAA!

 

Goed... tijd om weer verder te rijden en Death Valley in te rijden. Heel stom, de temperatuur stijgt meteen een paar graden zodra je Death Valley in komt rijden.
Over Death Valley kunnen we heel kort zijn. Dat moet je echt een keer gezien hebben. Ik, die normaal niet stil te krijgen is, was er enorm van onder de indruk en heb de hele weg geen woord gezegd. De inmense stilte is onbeschrijfelijk. Midden in Death Valley kun je letterlijk een speld horen vallen. Geen zuchtje wind, geen dier te vinden en er lijkt geen hond te komen. "Overweldigend" is het beste woord wat ik vinden kan. Ik laat de foto's voor zich spreken, met deze kanttekening dat de foto's absoluut geen recht doen aan de ongelooflijke schoonheid van Death Valley.

 

Telkens als je een bordje "Dip" tegen komt, kun je er vanuit gaan dat de weg opeens een achtbaan wordt. ;-)

Een "visitors spot". We zijn hier even een kwartiertje gestopt om te genieten van het overweldigende landschap. Nogmaals... de enorme stilte is met geen pen te beschrijven.

U.S.A. + American muscle = de beste combinatie :-)

Ik geloof dat we bij elkaar wel 300 foto's hebben gemaakt...

Blijft een briljante manier van de weg wijzen. "to east" en "to west". Kan niet missen dus.

Do's and dont's in Death Valley.

Ook wij draaiden er een paar liter water doorheen op het relatief korte stukje.

Pet + zonnebril is geen overbodige luxe!

Rijdt best leuk, zo'n Mustang. ;-)

 

Tijd om verder te rijden. Na een paar uur door Death Valley te hebben gereden en werkelijk geen hond tegen te komen, kom je opeens een "camping ground" tegen. Jawel, een heuse camping, midden in het Death Valley gebied! Gras heb je er niet, dus iedereen zet z'n RV gewoon maar op een groot afgebakend terrein neer. Wat er te doen is...? Géén idee...

 

Uiteindelijk zijn we rond een uur of zes gestopt. Niet alleen was de schrijver van dit verhaal kapot na een dag rijden, ook blijkt de hitte best wel een afmattende werking op je te hebben. Daarom nog een paar plaatjes van deze dag.

 

Goed, 's avonds aangekomen in Lone Pine, op de kruising met noord en zuid. Daar hebben we maar een motel gepakt, gezien het feit dat iedereen wel een beetje klaar was voor die dag. Morgen, 8 november, nog een lange reis te gaan om die avond in San Francisco uit te komen. Ik ben benieuwd.

Ondergetekende lag er, na een hamburgertje bij de plaatselijke Mc Donalds, dan ook al op 20:00 u in om vervolgens om 5 uur wakker te zijn. Best makkelijk, want wederom heb ik de kans om dit verhaal te tikken.

Net nog even buiten geweest om even een paar fotootjes te maken van deze omgeving, want die is echt té mooi, maar deze komen later wel.

(edit)
Stiekem toch nu maar even doen, want een reisblog bijhouden is gewoon leuk.

Goed, we zitten dus in Lone Pine, CA wat eigenlijk gewoon een paar huizen en een motelletje is. Het ligt tegen Sequoia aan, en is omringt door verschrikkelijk mooie bergen. En díe bergen krijg je nu door je mik geramd. ;-)

 

Achter dit veldje blijkt een vliegveld te liggen. Althans... so I've heard...

Wederom was ik vroeg wakker en het zonnetje kwam net op.

Moeilijk te zien, maar de konijntjes huppelen hier gezellig in het veld.

En nog een konijntje dat verdwenen was toen ik een foto maakte.

De Mustang staat te trappelen van ongeduld.

Uitzicht vanaf de parkeerplaats. Krijg je echt zo'n "zucht-momentje" van.

Grooooote vrachtwagens naast ons motelletje.

Het motel zelf. Het lijkt zo uit een filmset van Stephen King te komen.

Het dorp "Lone Pine".

Idyllisch, op z'n minst...

Wederom... *zucht*.